مثل این موقع‌های آذر

,"اين داستان در قالب تمثيلي از زبان يك نارنگي روايت مي‌شود. «جاويد»، پسر كوچكي است كه برادر و خواهر يا دخترخاله و پسرعمو يا حتي يك دوست خيلي معمولي ندارد و خيلي تنهاست. جاويد، نارنگي را از درون يخچال برداشت و سر راه اتاقش روي ميز ناهارخوري پاكتي را ديد كه رويش نشان يك ترازو با دو كفه آويزان بود. انگار مادرش «آذر» تصميمش براي جدايي از همسرش آقاي «خندان» جدي بود، اما او روي يك دكل نفتي كار مي‌كرد و براي ديدن احضاريه بايد به خانه مي‌آمد... .